Home  |  POCZTA  |  Kontakt  |  Mapa dojazdu  |  Login     
X
Użytkownik
Hasło

Zaburzenia rozwoju dziecka


Biblioteka Pedagogiczna zachęca do lektury tekstu nt. zaburzeń rozwoju dziecka spowodowanych niewłaściwą opieką środowiska.

     

Zaburzenia rozwoju dziecka mogą mieć charakter emocjonalny lub somatyczny. Jeśli dziecko ma niesprzyjające środowisko rodzinne i pozbawione jest opieki, zwiększa się ryzyko poważnych problemów, takich jak nerwice ruchowe, zaburzenia mowy czy lękliwość i nieufność wobec innych. Rozwój emocjonalny dzieci miewa czasem pewne zachwiania. Strach, złość i niezadowolenie to emocje, które jeśli dotykają w stopniu nasilonym lub przez długi czas, powodują nadwyrężenie układu nerwowego.

 Przyczyny zaburzeń rozwoju dziecka

Kiedy mechanizmy przystosowawcze i zasoby jednostki nie są wystarczające, wówczas mogą pojawić się reakcje nerwicowe. Są to silne objawy psychogenne, które osiągają duże natężenie, ulegają utrwaleniu i uogólnieniu na inne sytuacje życiowe i powodują brak adaptacji do życia.

W ten sposób powstają np. nerwice u dzieci. Dzieli się je na wieloobjawowe i jednoobjawowe. Do tych pierwszych zalicza się zachowania cechujące się zróżnicowanymi symptomami, np. nerwica obsesyjno-kompulsywna. Do tych drugich należą natomiast nerwice z zaburzeniami ruchowymi (np. zespół Tourette’a), logonerwice (nerwice z zaburzeniami mowy, np. jąkanie) oraz nerwice z zaburzeniami somatycznymi (np. astma, otyłość).

Zaburzenia nerwicowe i zaburzenia emocjonalne u dzieci wymagają leczenia. Leczenie opiera się na terapii indywidualnej, grupowej albo na zajęciach socjoterapeutycznych. Zwykle jest poprzedzone konsultacjami, które mają na celu postawienie właściwej diagnozy. W przypadku silnych objawów nerwicy czy zaburzeń emocjonalnych konieczna jest konsultacja psychiatryczna i leczenie farmakologiczne.


Nerwice u dzieci

Dziecko, zwłaszcza małe, to krucha i emocjonalnie jeszcze nieuformowana istota. Rozwój dziecka łatwo zaburzyć, a wówczas pojawiają się problemy psychologiczne. Jednym z zaburzeń rozwoju dziecka są nerwice. Można wyróżnić kilka ich rodzajów.

 

2.1. Nerwice ruchowe:

  • tiki – mimowolne ruchy (mruganie, grymasy) lub odgłosy (chrząkanie),
  • zaburzenia snu – trudności w zasypianiu,
  • lęki nocne – stan nagłego przebudzenia związany z lękiem, krzykiem, wstawaniem z łóżka,
  • nawyki ruchowe – np. wyrywanie włosów, obgryzanie paznokci, które występują w stanach napięcia emocjonalnego.


2.2. Nerwice wegetatywne:

  • moczenie mimowolne – bezwiedne, niezależne od woli oddawanie moczu w okresie, gdy dziecko powinno już kontrolować funkcje pęcherza,
  • zanieczyszczanie się kałem – może wystąpić wtedy, gdy przyuczanie do czystości przeradza się w uporczywą walkę między matką a dzieckiem. U bardzo biernych dzieci może być sposobem wyrażania ich wrogości w stosunku do rodziców. Może też wystąpić w sytuacji regresji dziecka walczącego o uwagę rodziców z kilkorgiem rodzeństwa.


2.3. Nerwice wieloobjawowe:

  • zwykle wymienia się następujące postacie nerwic typowe dla dzieci i młodzieży: nerwica konwersyjna i histeryczna, nerwica lękowa, fobia szkolna, neurastenia, nerwica natręctw. W tych przypadkach konieczna jest opieka psychologiczna i najczęściej leczenie psychiatryczne.


Zaburzenia rozwoju mowy i inne nieprawidłowości

  • Mowa opóźniona – związana z różnymi czynnikami: z środowiskiem pozbawionym kontaktu z rówieśnikami, z niepewnością i lękiem dzieci, z niedorozwojem umysłowym, zaburzeniami słuchu, organicznym uszkodzeniem mózgu, wczesnym autyzmem dziecięcym czy dziecięcą schizofrenią.
  • Mutyzm wybiórczy – odmowa mówienia wynikająca z zaburzeń emocjonalnych, ponieważ nie występuje w tym przypadku uszkodzenie narządu mowy i jest zachowana zdolność do mówienia. Dziecko może odzywać się wyłącznie do wąskiego kręgu bardzo bliskich osób.
  • Jąkanie się – związane z przerywanymi lub częstymi fonicznymi i klonicznymi ruchami ust, języka i górnych dróg oddechowych, wywołującymi przerywaną mowę z hamowanymi i powtarzanymi dźwiękami.
  • Zaburzenia artykulacji mowy – obejmuje seplenienie, mowę zamazaną, nadmierną szybkość mowy, nieprawidłową wysokość tonów i dobór tonów oraz inne zaburzenia artykulacyjne.


Inne zaburzenia emocjonalne u dzieci:

  • Nadpobudliwość psychoruchowa (ADHD) – to zespół cech zachowania, który dotyczy czynności psychicznych i motorycznych. Związana jest ze wzmożonym pobudzeniem ruchowym, nadmierną reaktywnością emocjonalną oraz specyficznymi zaburzeniami funkcji poznawczych (słaba koncentracja).
  • Nieśmiałość – towarzyszy osobom przejawiającym bierność społeczną (bywają również określane jako lękliwe, asteniczne, zahamowane). Nieśmiałość utrudnia kontakty z ludźmi, hamuje ekspresję, powoduje bierność, wycofanie się, izolowanie, wyzwala lęk przed negatywną oceną, poczucie zagrożenia.

 

Zaburzenia rozwoju dziecka, wynikające nie z wad fizjologicznych czy genetycznych, ale spowodowane niewłaściwą opieką środowiska i dysfunkcjami emocjonalnymi, wymagają systematycznego leczenia psychologicznego i zainteresowania ze strony dorosłych.


Zachęcamy do zapoznania się z zestawem bibliograficznym publikacji znajdujących się w Bibliotece Pedagogicznej związanych z tematem Zaburzenia rozwoju dzieci

 

Data dodania: 2020-05-05 Powrót do góry